( Esra Hasnalçacı yazıyor...)
Hayatta bazı insanlar vardır; onları anlatırken meslekleri, unvanları ya da soyadları yetersiz kalır. Çünkü onların en büyük kimliği, insanlığa dokunan yürekleridir. Bazı insanlar konuşarak iz bırakır, bazıları ise sessizce yaşadıkları hayatla… İşte Sümeyye Özkavukçu, ikinci gruba ait, varlığıyla güven veren, sessizliğiyle güç öğreten, hayatın gerçek değerlerini yaşayan ender insanlardan biridir.
Toplum, onu belki saygı duyulan bir ailenin ferdi olarak tanıyabilir. Kimileri için, değerli ilahiyatçı Necmettin Nursaçan’ın kızıdır. Ancak onu yakından tanıyanlar bilir ki Sümeyye Hanım’ın asıl mirası, taşıdığı soyadından çok, taşıdığı karakterdir. O; güvenin, sadakatin, fedakârlığın ve vefanın sessiz temsilcisidir.
İnsan bazen yalnız görünür. Fakat öyle insanlar vardır ki yalnızlıkları bile kalabalıktır. Çünkü onların yüreğinde dostlarına, ailelerine, ihtiyaç duyan herkese yetecek kadar büyük bir sevgi vardır. Sümeyye Özkavukçu da tam olarak böyle bir insandır. Sessizce yetişir, görünmeden destek olur, anlatmadan yük alır. Kimsenin görmediği yerde omuz verir; karşılık beklemeden, alkış istemeden, yalnızca vicdanının sesini dinleyerek…
Onun en büyük zenginliği sahip oldukları değil, dokunduğu hayatlardır. Dostluğu hesap bilmez, sevgisi ölçü tanımaz. Yanında bulunan herkes, onun güven veren duruşundan pay alır. Çünkü bazı insanlar konuşarak değil, hissettirerek iyileştirir. O da bunlardan biridir.
Ailesi ise bu güçlü karakterin en güzel yansımasıdır. Eşiyle kurduğu sevgi, saygı ve dayanışma üzerine inşa edilmiş hayat, yalnızca bir yuva değil; adeta güçlü bir ordunun merkezidir. Birbirini tamamlayan iki yüreğin oluşturduğu bu birliktelik, çevresindeki herkese örnek olacak kadar sağlam temeller üzerine kurulmuştur. Sümeyye Hanım, eşinin yüreğini yansıtan bir ayna gibi; sevgiyi büyüten, huzuru çoğaltan ve ailesini ortak değerler etrafında birleştiren güçlü bir karakterdir.
Üç evladını sadece büyütmekle kalmamış; onları dinleyen, anlayan, öğreten ve aynı zamanda arkadaş olabilen bir anne olmayı başarmıştır. Sevginin disiplinle, özgürlüğün sorumlulukla buluştuğu bir aile iklimi oluşturmuş; çocuklarına hayatı sadece anlatmamış, yaşayarak göstermiştir.
Onun insan sevgisi yalnızca ailesiyle sınırlı değildir. Aynı çatı altında çalışan herkesi bir çalışan olarak değil, ailenin kıymetli bir parçası olarak görür. Aidiyet duygusunu büyüten, emeğe değer veren ve insanı insan olduğu için önemseyen bu yaklaşım, gerçek liderliğin en zarif örneklerinden biridir.
Bugün hızla değişen dünyada başarı çoğu zaman makamlarla, maddi güçle ya da görünür kazanımlarla ölçülüyor. Oysa gerçek başarı; güven duyulan bir isim olabilmekte, zor zamanlarda ilk akla gelen insan olabilmekte ve ardında güzel izler bırakabilmektedir. Sümeyye Özkavukçu, bunu sessizce başaran nadir insanlardan biridir.
Çünkü bazı insanlar kalabalıkların önünde yürüyerek değil, yüreklerin içinde yaşayarak iz bırakırlar. Onlar görünmeyen kahramanlardır; bir ailenin direği, dostlarının sığınağı, çevresinin vicdanı olurlar. Varlıklarıyla umut, duruşlarıyla güven ve sevgileriyle huzur inşa ederler.
Ve belki de hayatın en büyük serveti; böylesine bir dosta sahip olabilmektir. Çünkü dostluk, yalnızca iyi günlerde yan yana olmak değildir. Dostluk; yük almaktır, sessizce omuz vermektir, eksik kalan cümleyi tamamlamak, söylenmeyeni anlayabilmektir. Aile ise kan bağından önce gönül bağıdır; insanın kendini en güvende hissettiği liman, sevgiyi en saf hâliyle öğrendiği yerdir. Sümeyye Özkavukçu’nun hayatında dostluk ve aile birbirinden ayrılmaz iki değerdir. Onun hikâyesi, gerçek zenginliğin malda değil; güven veren bir yürekte, sadık bir dostlukta ve sevgiyle kurulan bir ailede saklı olduğunu bir kez daha hatırlatmaktadır.