(Esra Hasnalçacı yazıyor...)
Bazı başarı hikâyeleri vardır; yalnızca bir insanın hayatını değil, dokunduğu insanların hayatını da değiştirir. Bazı insanlar vardır; sahip oldukları imkânları yalnızca kendileri için kullanmak yerine, öğrendiklerini, yaşadıklarını ve yıllar içerisinde kazandıkları tecrübeleri başkalarının geleceğine ışık tutacak bir değere dönüştürürler. İşte Deniz Toprak’ın hikâyesi, benim gözümde tam olarak böyle bir hikâyedir.
Deniz Toprak, Türkiye’de iş dünyasının ve ekonomi gazeteciliğinin önemli isimlerinden, Türkiye’de İş Dünyası Dergisi Genel Yayın Yönetmeni Celal Toprak’ın oğludur. Fakat Deniz’i yalnızca “Celal Toprak’ın oğlu” olarak anlatmak, onun yıllardır kendi emeğiyle oluşturduğu hikâyeye büyük haksızlık olur.
Çünkü bazı çocuklar babalarının bıraktığı mirası taşır; bazıları ise o mirası kendi yetenekleriyle yeniden yorumlayarak bambaşka bir alanda büyütür.
Deniz Toprak’ın hikâyesi de bana tam olarak bunu anlatıyor.
Celal Toprak’ın yıllardır iş dünyası, ekonomi, üretim, girişimcilik, iletişim ve Türkiye’nin geleceği üzerine verdiği mücadele, kuşkusuz Deniz’in yetiştiği dünyada önemli bir iz bıraktı. Fakat Deniz, babasının yolunu birebir takip etmek yerine kendi tutkusunu buldu. Kendi dünyasını denizin üzerinde kurdu.
Ve belki de babasından aldığı en önemli miras, bir meslek değil; çalışmak, üretmek, emek vermek, inandığı işin arkasında durmak ve yaptığı işi topluma fayda sağlayacak bir değere dönüştürmek oldu.
Deniz’in yıllar önce Sri Lanka’da başlayan sörf tutkusu, zaman içerisinde sıradan bir spor merakının çok ötesine geçti.
Sri Lanka’nın güçlü dalgalarında sörfle dans ederken yalnızca bir sporun inceliklerini öğrenmedi. Dengeyi öğrendi. Sabretmeyi öğrendi. Doğayı okumayı öğrendi. Korkularıyla yüzleşmeyi öğrendi. Düşmeyi ve yeniden ayağa kalkmayı öğrendi.
Çünkü sörf, biraz da hayatın kendisidir.
Dalgayı siz seçemezsiniz.
Ama dalga geldiğinde ne yapacağınıza siz karar verirsiniz.
Kimi zaman dalganın altında kalırsınız, kimi zaman üzerinde yükselirsiniz. Bazen dengenizi kaybedersiniz, bazen saatlerce beklediğiniz o doğru dalga gelir ve sizi bambaşka bir noktaya taşır.
Deniz’in yıllar içerisinde öğrendiği bu hayat derslerini bugün gençlere aktarmaya çalışması, hikâyesini benim için çok daha anlamlı hâle getiriyor.
Sri Lanka’da başlayan bu tutku, Türkiye’ye döndüğünde yalnızca bir spor sevgisi olarak kalmadı. Deniz, bu sevgiyi kendi ülkesinin kıyılarına taşıdı. Karadeniz’in, memleketi Ordu’nun dalgalarında sörfle kurduğu ilişkiyi daha da büyüttü.
Ve ardından Hatay…
Türkiye’nin yakın tarihindeki en büyük acılardan birini yaşayan, yeniden ayağa kalkmaya çalışan Hatay’da HATAY Sörf Merkezi’ni hayata geçirmek, Deniz’in hikâyesindeki en anlamlı adımlardan biri oldu.
Çünkü burada mesele artık yalnızca sörf değildi.
Mesele gençlerdi.
Mesele onların yeniden hayata bağlanmasıydı.
Mesele özgüvendi.
Mesele kendine inanmaktı.
Mesele bir gencin karşısına çıkan zorluklar karşısında “Ben bunu başarabilirim” diyebilmesiydi.
Deniz’in Hatay’da yaptığı çalışmayı değerli kılan da tam olarak bu.
O, gençlere yalnızca bir sörf tahtasının üzerinde nasıl dengede durulacağını öğretmiyor.
Aslında onlara hayatın üzerinde nasıl dengede durulacağını öğretiyor.
Bir genç ilk kez sörf tahtasına çıktığında korkabilir. Düşebilir. Başaramayabilir. Ama tekrar denediğinde, aslında yalnızca sörf öğrenmiyordur.
Kendisine güvenmeyi öğreniyordur.
Bir sonraki dalgayı beklemeyi öğreniyordur.
Sabretmeyi öğreniyordur.
Kaybettiğinde yeniden başlamayı öğreniyordur.
Ve en önemlisi, kendi sınırlarının sandığından çok daha geniş olduğunu keşfediyordur.
Bugün gençlerimizin belki de her zamankinden daha fazla ihtiyaç duyduğu şeylerden biri tam da bu özgüven.
Çünkü eğitim yalnızca okul sıralarında verilen bilgilerden ibaret değildir.
Eğitim; insanın kendisini tanımasıdır.
Yeteneklerini keşfetmesidir.
Korkularının üzerine gidebilmesidir.
Sorumluluk almasıdır.
Başarısız olduğunda yeniden denemesidir.
Ve başardığında elinden başka birinin tutmasıdır.
Spor ise bütün bunları yaşayarak öğreten en güçlü eğitim alanlarından biridir.
Deniz Toprak’ın yaptığı çalışmanın benim için en önemli tarafı da burada ortaya çıkıyor.
O, yıllardır kendi tutkusu için yaptığı bir sporu gençlerin eğitimine ve gelişimine dönüştürüyor.
Gençlerin daha zinde, daha güçlü, daha özgüvenli, daha başarılı ve hayat karşısında daha dirençli bireyler olmaları için emek veriyor.
Bunu yaparken de kendisine yıllardır yol gösteren bir hayat anlayışını gençlere aktarıyor: Emek vermeden sonuç beklememek.
Bu noktada Deniz’in babası Celal Toprak’ın hayatındaki çizgiyle oğlunun hikâyesi arasında da çok anlamlı bir bağ kurmak mümkün.
Celal Toprak yıllardır iş dünyasında insanlarla, girişimcilerle, üreticilerle, şirketlerle ve Türkiye ekonomisinin farklı dinamikleriyle iç içe bir hayat sürdürüyor. Onun mesleki hayatının merkezinde de hep bir şey var:
İnsan.
İnsanın emeği, insanın üretimi, insanın başarısı ve insanın geleceği…
Deniz’in dünyasında ise bu anlayış başka bir biçimde karşımıza çıkıyor.
O, insanı denizle buluşturuyor.
Gençleri sporla buluşturuyor.
Onları doğayla tanıştırıyor.
Korkularıyla yüzleşmelerine yardımcı oluyor.
Ve belki de en önemlisi, onların kendi güçlerini fark etmelerini sağlıyor.
Biri ekonominin ve iş dünyasının dalgalarıyla, diğeri denizin gerçek dalgalarıyla mücadele ediyor.
Ama ikisinin ortak noktası aynı:
Dalgadan kaçmamak.
Dalgayı doğru okumak.
Dengeyi bulmak.
Ve yoluna devam etmek.
İşte bana göre babadan oğula geçen asıl başarı mirası da burada.
Bu miras bir şirket, bir makam, bir unvan ya da bir meslek değil.
Çalışma kültürü.
Üretme tutkusu.
İnsana değer verme anlayışı.
Başarıyı paylaşma sorumluluğu.
Deniz’in kendi yolunu çizmiş olması da bu nedenle ayrıca kıymetli.
Çünkü gerçek anlamda başarılı bir baba, oğlunun kendisini tekrar etmesini değil, kendisinden daha ileriye gitmesini ister.
Celal Toprak’ın oğlunun bugün kendi alanında ortaya koyduğu çaba da bana böyle bir mirasın izlerini gösteriyor.
Deniz, babasının mesleğini seçmedi.
Ama babasından aldığı bazı değerleri kendi dünyasında yeniden şekillendirdi.
Ve ortaya çok güzel bir sonuç çıktı:
Bir babanın iş dünyasında yıllarca savunduğu “insana yatırım” anlayışı, oğlunun ellerinde gençlere sporla, eğitimle ve özgüvenle ulaşan bir projeye dönüştü.
Bence bu, babadan oğula aktarılabilecek en güzel miraslardan biridir.
Çünkü insanın ardından bırakabileceği en değerli eser, yalnızca kazandığı para veya sahip olduğu makam değildir.
Geride bıraktığı insanlardır.
Hayatına dokunduğu gençlerdir.
Cesaret verdiği çocuklardır.
Bir başkasına “Sen de yapabilirsin” diyebilmesidir.
Deniz’in Hatay’daki çalışmalarını izlerken insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:
Bir spor dalı bir gencin hayatını ne kadar değiştirebilir?
Cevap aslında çok açık:
Bir gencin kendisine inanmasını sağlayabiliyorsa, bir spor dalı onun bütün hayatını değiştirebilir.
Bugün Hatay’da sörf tahtasının üzerine çıkan bir gencin belki de birkaç yıl sonra nerede olacağını kimse bilmiyor.
Ama bugün ona kazandırılan özgüvenin yarın hangi kapıları açacağını da kimse tahmin edemez.
Belki içlerinden büyük sporcular çıkacak.
Belki başarılı girişimciler…
Belki öğretmenler, mühendisler, doktorlar, sanatçılar…
Ama hangi mesleği seçerlerse seçsinler, bugün denizin üzerinde öğrendikleri bir şeyi hayatlarının hiçbir döneminde unutmayacaklar:
Düştüğünüzde yeniden kalkabilirsiniz.
İşte sporun gerçek eğitimi budur.
İşte Deniz’in verdiği emeğin gerçek karşılığı da budur.
Ben Deniz Toprak’ın hikâyesine baktığımda, Sri Lanka’dan Türkiye’ye, Karadeniz’den Hatay’a uzanan bir sörf yolculuğundan çok daha fazlasını görüyorum.
Bir babanın yıllar içerisinde oluşturduğu değerlerin, bir evladın kendi yeteneği ve tutkusu ile birleşerek başka bir alanda toplumsal faydaya dönüşmesini görüyorum.
Bir tutkunun eğitime dönüşmesini görüyorum.
Bir sporun gençlere özgüven kazandıran bir yaşam okuluna dönüşmesini görüyorum.
Ve en önemlisi, gençlere inanmanın ne kadar büyük bir yatırım olduğunu görüyorum.
Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün spora bakışını anlatan o güçlü söz, Deniz’in yaptığı çalışmanın ruhunu da en güzel şekilde özetliyor:
“Ben sporcunun zeki, çevik ve aynı zamanda ahlaklısını severim.”
Atatürk’ün bu sözünde yalnızca sporcu tarif edilmiyor aslında; nasıl bir gençlik, nasıl bir insan ve nasıl bir gelecek istediğimiz de anlatılıyor.
Zeki düşünen…
Çevik hareket eden…
Ahlaklı yaşayan…
Kendine güvenen…
Özgür düşünen…
Mücadeleden korkmayan…
Düştüğünde yeniden ayağa kalkabilen bir gençlik.
Deniz Toprak’ın Hatay’da gençlerle yaptığı çalışmanın değeri de tam burada ortaya çıkıyor.
Çünkü o, gençlere sadece sörf öğretmiyor.
Hayatın dalgaları karşısında ayakta kalmayı öğretiyor.
Ve belki de bir baba olan Celal Toprak’ın oğluna bırakabileceği en güzel mirasın, kendi mesleğini değil; çalışma azmini, insan sevgisini, üretme duygusunu ve topluma faydalı olma idealini bırakmak olduğunu gösteriyor.
Deniz’in hikâyesi, bir babanın başarı hikâyesinin devamı değil yalnızca.
Aynı zamanda o başarının yeni bir nesilde, yeni bir alanda ve yeni bir heyecanla yeniden hayat bulmasının hikâyesi.
Sri Lanka’nın dalgalarında başlayan bir tutku…
Karadeniz’in dalgalarında büyüyen bir sevda…
Ve bugün Hatay’da gençlerin geleceğine dönüşen bir emek…
Bazı insanlar dalgaların peşinden gider. Bazı insanlar ise o dalgaların üzerinde bir gelecek kurar.
Deniz Toprak’ın hikâyesi, benim için tam olarak böyle bir hikâye.