( Esra Hasnalçacı yazıyor... )
İnsan, doğduğu günü seçemez; fakat yaşadığı her günü nasıl anlamlandıracağını seçebilir. Bu yüzden doğum günleri, yalnızca yeni bir yaşın başlangıcı değil; vicdanımızla yaptığımız en samimi muhasebenin, umutlarımızı yeniden yeşerttiğimiz en kıymetli eşiktir.
Takvim yaprakları değişirken aslında değişen zaman değildir; değişen, zamana yüklediğimiz anlamdır. Çünkü zaman kimseye ayrıcalık tanımaz.
Aynı yirmi dört saat, kimine bir ömürlük eser bırakır, kimine ise yalnızca pişmanlık…
Hayat bana öğretti ki; en büyük servet banka hesaplarında değil, güven duyulan bir isim olabilmektedir. En güçlü makam, insanların gönlünde kurduğunuz yerdir. En büyük yatırım ise bilgiye, ahlaka ve insana yapılan yatırımdır. Para kaybedildiğinde yeniden kazanılabilir; fakat güven kaybedildiğinde geriye yalnızca sessizlik kalır.
Başarı, zirveye çıkmak değildir. Asıl başarı, zirvedeyken karakterini kaybetmemektir. Çünkü makamlar insanı büyütmez; insan, makamına değer katarsa gerçekten büyür. Güç; hükmetmekte değil, adaletle yönetebilmektedir. Liderlik ise önde yürümek değil, arkasında güvenle yürüyen insanlar bırakabilmektir.
Bugün geriye dönüp baktığımda, mutluluklarımın bana tebessüm etmeyi; zorluklarımın ise dimdik ayakta kalmayı öğrettiğini görüyorum. Kaybettiklerim sabrı, kazandıklarım şükrü öğretti. Her hata yeni bir ders, her yara yeni bir güç, her başarısızlık ise başarıya açılan görünmez bir kapı oldu.
İnsan bazen kazanırken kaybeder, bazen kaybederken kendisini bulur. Çünkü hayatın gerçek sınavı ne kadar kazandığımız değil; kazandıklarımız uğruna neleri kaybetmediğimizdir. Vicdanını, dürüstlüğünü ve merhametini koruyabilen insan, hangi şartta olursa olsun gerçek anlamda zengindir.
Ekonomiler sermaye ile büyür; toplumlar ise güven ile ayakta kalır. Şirketleri stratejiler büyütebilir, fakat medeniyetleri yalnızca adalet, üretim, bilim ve ahlak yaşatır. Bugünün dünyasında rekabet kaçınılmazdır; ancak rekabetin vicdanı kaybettiği yerde başarı anlamını yitirir. Çünkü sürdürülebilir kalkınmanın en sağlam temeli, insan onuruna duyulan saygıdır.
Hayatın en büyük yanılgılarından biri, çok şeye sahip olmayı mutlu olmak sanmaktır. Oysa gerçek zenginlik; huzurla uyuyabilmek, gönül rahatlığıyla aynaya bakabilmek ve geride hayırla anılacak izler bırakabilmektir. İnsan öldüğünde sahip olduklarını değil, paylaştıklarını geride bırakır.
Her doğum günü bana şunu yeniden hatırlatıyor: Önemli olan yılların ömrümüze eklenmesi değil; ömrümüzün yıllara anlam katmasıdır. Takvim yaşımız büyürken kalbimiz küçülmemeli, bilgimiz artarken tevazumuz eksilmemeli, başarılarımız çoğalırken insanlığımız azalmamalıdır.
Yeni yaşıma girerken; daha çok üretmeyi, daha çok öğrenmeyi, daha çok paylaşmayı ve daha çok fayda sağlamayı diliyorum. Gülüşlerimin umut, sözlerimin güven, çalışmalarımın değer, dostluklarımın samimiyet, başarılarımın ise başkalarına ilham olmasını temenni ediyorum.
Çünkü hayat, ardımızda bıraktığımız iz kadar anlamlıdır. İnsan, söylediği sözlerle değil; yaşattığı değerlerle hatırlanır. Ve biliyorum ki bir gün herkesin takvim yaprakları tükenecek. Geriye ise yalnızca karakterimiz, eserlerimiz ve insanların kalbinde bıraktığımız iz kalacak.
Bugün hayatıma bir yıl daha eklerken; Rabbime sağlık, aileme huzur, dostlarıma vefa, ülkeme bereket, insanlığa barış ve geleceğe umut diliyorum.
Gülüşlerim keyif, mutluluğum huzur, üzüntülerim olgunluk, hatalarım ise beni daha doğruya ulaştıran prensiplerim olsun.
Çünkü yaş almak bir takvim meselesidir; iz bırakmak ise bir karakter meselesi…