(Esra Hasnalçacı yazıyor...)
Bazı günler vardır; takvim yapraklarında bir tarih olmaktan çıkar, bir milletin hafızasına, vicdanına ve ruhuna dokunur. Malazgirt de benim için böylesine anlamlı bir gündür.
Bugün bu büyük zaferi anarken yalnızca kazanılmış bir savaşı, açılmış bir kapıyı ya da tarihin bize bıraktığı büyük bir mirası hatırlamıyorum. Daha derin bir yerde, kendime ve hepimize şu soruyu soruyorum: Bize bırakılan bu büyük emanetin hakkını gerçekten verebiliyor muyuz?
Çünkü vatan dediğimiz şey sadece üzerinde yaşadığımız toprak parçası değildir. Vatan; uğruna bedel ödenmiş, gözyaşı dökülmüş, dualar edilmiş, hayaller kurulmuş ve gelecek nesillere emanet edilmiş bir değerdir. Toprak, ancak üzerinde milletin ortak bir vicdanı, kültürü, emeği ve geleceğe dair umudu varsa vatandır.
Bu nedenle Malazgirt’i düşündüğümde aklıma ilk gelen şey zaferden ziyade emanet duygusudur.
Bize bir vatan bırakıldı.
Peki biz ne bırakacağız?
İşte asıl mesele burada başlıyor.
Geçmişimizle gurur duymak elbette hakkımızdır. Sultan Alparslan’ı, onunla birlikte yürüyenleri, bu toprakları bizlere vatan kılmak için canını ortaya koyanları rahmet ve minnetle anmak hepimizin ortak sorumluluğudur. Fakat geçmişte kazanılmış büyük zaferleri her yıl hatırlamak kadar, o zaferlerin bize yüklediği sorumluluğu da hatırlamak gerektiğine inanıyorum.
Çünkü ecdadın büyüklüğünü anlatmanın en güzel yolu, yalnızca onların yaptıklarını anlatmak değildir.
Onların bize bıraktığı değerleri bugün ne kadar yaşattığımıza bakmaktır.
Bir milletin gücü sadece ordusunun gücüyle, ekonomisinin büyüklüğüyle veya sahip olduğu topraklarla ölçülmez. Asıl güç; insanına verdiği değerle, adalet duygusuyla, eğitime ve bilime verdiği önemle, üretme kabiliyetiyle, gençlerine sunduğu umutla ve zor zamanlarda birbirine kenetlenebilme iradesiyle ortaya çıkar.
Bazen düşünüyorum da, acaba biz bugün geçmişten bize kalan en kıymetli şeyleri yeterince koruyabiliyor muyuz?
Birbirimize olan güvenimizi…
Komşuluk duygumuzu…
Paylaşmayı…
Emeğe saygıyı…
Liyakati…
Sabretmeyi…
Çalışmayı…
Birlikte başarma iradesini…
Ve belki de en önemlisi, kendimizden sonraki nesilleri düşünme sorumluluğunu…
Modern dünyanın bize sunduğu imkânlarla birlikte bazı şeyleri kazandığımız kesin. Teknoloji hayatımızı kolaylaştırdı, iletişim sınırları ortadan kaldırdı, ekonomik ve sosyal imkânlarımız genişledi. Fakat bütün bu gelişmelerin arasında insan olarak birbirimize ne kadar yaklaştığımızı da sorgulamamız gerekiyor.
Daha çok konuşuyoruz ama daha az dinliyor olabiliriz.
Daha çok iletişim kuruyoruz ama birbirimizi daha az anlayabiliyor olabiliriz.
Daha fazla tüketiyoruz ama daha az üretiyor olabiliriz.
Daha hızlı yaşıyoruz ama belki de hayatın anlamını daha az düşünüyoruz.
Bence bugün Malazgirt’in bize fısıldadığı en önemli şeylerden biri de budur: Bir milletin geleceği sadece geçmişteki başarılarıyla değil, bugün verdiği kararlarla şekillenir.
Bizim kuşağımızın da kendi Malazgirt’leri vardır.
Bizim mücadelemiz belki savaş meydanlarında değil; eğitimde, ekonomide, bilimde, teknolojide, üretimde, adalette, ahlakta ve insan yetiştirmededir.
Bugünün dünyasında bir ülkenin bağımsızlığı yalnızca sınırlarını koruyabilmesiyle değil, kendi geleceğini kendi aklıyla ve kendi emeğiyle kurabilmesiyle de ilgilidir.
Bu nedenle iş dünyasının içinde bulunan biri olarak Malazgirt’in anlamını ekonomiden de ayrı düşünemiyorum.
Üretmeyen bir ülkenin güçlü olması mümkün değildir.
Gençlerine fırsat vermeyen bir ülkenin geleceğinin güçlü olması mümkün değildir.
Bilime yatırım yapmayan, teknoloji geliştirmeyen, katma değer üretmeyen bir ülkenin dünyada kalıcı söz sahibi olması kolay değildir.
Bugün bize düşen görev, geçmişin büyük mirasını geleceğin büyük başarısına dönüştürmektir.
Bir fabrikada çalışan insanın emeği de bu mücadelenin parçasıdır.
Yeni bir girişim kuran genç de…
Dünyaya ihracat yapan iş insanı da…
Çocuğuna iyi bir eğitim vermeye çalışan anne baba da…
Bilim üreten akademisyen de…
Toplum için görevini layıkıyla yapan her insan da…
Çünkü ülke dediğimiz şey hepimizin ortak eseridir.
Benim için vatan sevgisi de tam olarak burada başlıyor.
Sadece güzel sözler söylemekte değil.
İşini iyi yapmakta.
Kul hakkına dikkat etmekte.
Ülkesinin kaynaklarını korumakta.
Gençlerin önünü açmakta.
İnsanına değer vermekte.
Dürüst olmaktan vazgeçmemekte.
Zor zamanlarda umudu kaybetmemekte.
Ve bütün bunları yaparken birbirimize rağmen değil, birbirimizle birlikte yürümekte…
Belki bugün en çok ihtiyacımız olan şey de budur.
Birbirimizi eksik görmek yerine tamamlayabilmek.
Farklılıklarımızı ayrışmanın değil zenginliğin bir parçası olarak görebilmek.
Aynı bayrağın altında yaşayan insanların, aynı geleceğin sorumluluğunu taşıdığını unutmamak.
Çünkü bizi yüzyıllar boyunca ayakta tutan şey yalnızca savaş kazanmak değildi. Asıl mesele, zor zamanlarda yeniden ayağa kalkabilme iradesiydi.
Bugün de buna ihtiyacımız var.
Geçmişimizden güç alırken geçmişte yaşamamak…
Geleceğe bakarken köklerimizi unutmamak…
Dünyaya açılırken kendi değerlerimizi kaybetmemek…
Büyürken insanı unutmamak…
Zenginleşirken vicdanı kaybetmemek…
Ve en önemlisi, bize bırakılan vatanı yalnızca korumakla yetinmeyip daha güçlü, daha müreffeh, daha adil ve daha umut dolu bir ülke olarak gelecek nesillere teslim etmek…
Malazgirt benim için işte tam olarak böyle bir anlam taşıyor.
Bir zaferin hatırasından çok daha fazlası…
Bir milletin kendisine dönüp bakmasıdır.
Nereden geldiğini hatırlaması, bugün nerede durduğunu sorgulaması ve yarın nereye ulaşmak istediğine karar vermesidir.
Bugün Sultan Alparslan’ı ve bu toprakları bizlere vatan kılan bütün kahramanları rahmet, minnet ve saygıyla anarken, onların ruhuna verilebilecek en güzel selamın da şu olduğuna inanıyorum:
Bize bıraktığınız emaneti biliyoruz.
Onun kıymetini biliyoruz.
Eksiklerimiz, hatalarımız ve kaybettiklerimiz var.
Ama umudumuz da var.
Çünkü bu milletin en büyük gücü, ne kadar zorlanırsa zorlansın yeniden ayağa kalkabilme iradesidir.
Bize düşen, geçmişin zaferlerini sadece anlatmak değil; geleceğin zaferlerini de çocuklarımız için hazırlamaktır.
Çünkü vatan bize geçmişten kalan bir miras olduğu kadar, gelecek nesillerden aldığımız bir emanettir.
Ve emanet, sadece korunmaz.
Emanet, daha da güzelleştirilerek sahibine teslim edilir.
Bu duygu ve düşüncelerle Sultan Alparslan’ı, Malazgirt’te ve bu vatan uğruna can veren bütün şehitlerimizi ve gazilerimizi rahmet, minnet ve saygıyla yâd ediyorum.
Malazgirt Zaferi kutlu olsun.
Millî Zafer Haftamız kutlu olsun.